वेश्या
म बाध्यतामा वेश्या बनिरहेँ
रहरले पनि पुरूषलाई वेश्या हुन दिएन
तर, बाध्यताले मलाई नारी हुन दिएन
अब लाग्छ, रहरलाई होइन
बाध्यतालाई वेश्या भनिने रैछ ।
आँसुले रूझेको अँगेनो
चुलो त कति निभ्यो तर आमाले जीवनको हिम्मत भने निभ्न दिनुभएन ।
खोलाको किनारामा, राज्यको किनारामा
मृत्युजस्तो जीवनको अन्तिम सत्यमा पनि सहारा दिने कोही नभएपछि बादीहरु खोला किनार खोज्दै बस्न थाले । पाउनु–गुमाउनु केही नभएका उनीहरुको जीवन खोला किनारामै सहज भयो । बहिष्करणले खोला किनारामा पुर्यायो बादीहरुलाई । किनारालाई सहारा बनाएका बादी आज पनि त्यहीँ छन् ।
एक गाली एक ‘अभिशाप’
चेतनास्तर निर्माण गरी सक्षम नागरिक बनाउने शिक्षाको पहुँचमा नभएका बादी महिलाहरूको आत्मसम्मनको जीवन कल्पनाबाहिर छ